Batasun sindikalaz

Lau ibiltarik topo egin dute Orreagan. Bakoitza leku desberdinetatik dator, bakarrik. Bat berak ere ez du lortu lagunik bere herrian, Orreagatik abiatuta egin nahi duen bidea egiteko. Kezkatuta heldu dira laurak. Hain bide luzea bakarrik egiteak dituen arriskuen jakitun. Baina erabakia  zeukaten laurek bide hori egin nahi zutela, eta indartsuagoa izan da gogo hori bakarrik joatearen beldur, kezka eta arriskuen mamuak baino. Horregatik poztu dira hainbeste jangelara afaltzera sartzean laurok elkar topatu dutenean.

Afararian gustura hitz egin dute ibiltzearen ederraz, naturaren miresgarritasunaz, aurretik egindako entrenamenduez, bakarka joatearen arrizkuez. Laurak ados daude helmugara ongi eta salbu iristeko hoberena laurak elkarrekin joatea dela. Abantailak nabarmenegiak dira horretan dudarik izateko: arriskuei aurre egiteko, ikara gainditzeko, elkarri laguntzeko, adorea emateko, elkar zaintzeko…

Laurak pozik oheratu dira hurrengo egunerako goizeko hitzordua gogoan: 6tan atarian ibiltzen hasteko prest. Laurak amets egin dute bidaiarekin, laurek eskerrak eman dizkiote Jainkoari beste hiru bidaide topatu izanagatik. Orreagara heldu aurretiko mamu guztiak uxatuta lasai egin dute lo. “Nola poztuko da nire bikotea bidea egiteko beste hiru aurkitu ditudala esatean”.

Hurrengo goizean, goizeko seitan hor daude lau ibiltariak prest. Egun onak eman ondoren hasi dira ibiltzen. Bi mendebalderantz eta bi ekialderantz. “Baina, nora zoazte zuek?” “Gu? Santiagora. Eta zuek?” “Gu Cap de Creusera”.

Advertisements

Utzi erantzun bat

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Aldatu )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Aldatu )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Aldatu )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Aldatu )

Connecting to %s

%d bloggers like this: