Category Archives: Uncategorized

Marmotaren eguna

gm51

Testu hau Gai Monografikoak 51: Burujabetzara bidean argitalpenaren sarrera da

Oroitzen dut, atzerrira joan eta euskalduna nintzela esaten nuenean, bi erreakzio mota jasotzen nituela parean nuen pertsonaren arabera: konplizitatea Estaturik gabeko nazio batekoa bazen, eta gurasokeria bere Estatua zuen norbait zenean. Are gehiago, eskoziarrek eta katalanek mirespenez begiratzen ninduten; portugaldarrek, suediarrek, italiarrek, alemaniarrek… barkatu egiten zidaten kaikukeria, interneten garaian burujabetzaz hitz egiten jarraitzea…

Denbora aurrera doa, gauzak aldatzen dira, eta hemen gaude gu mirespenez begira Eskozia eta Kataluniara, eta hor ditugu greziarrak, ingelesak, frantsesak, holandarrak… burujabetzaz hitz egiten. Krisiaren gauzak. Baina kontuz, soberanismo guztia ez baita eraldatzailea. Itxaropenean eraikitzen den soberanismo progresistaz gain, bada beldurrean oinarritutako soberanismo bat: kontserbadorea. Eta zabaltzen ari da

Dena aurrera doa, bai, baina hemen estatutu berriaz eta aldebikotasunaz hitz egiten jarraitzen dugu, marmotaren egunean. Gauza bat da ekonomia zirkularra, sustatu behar dena, eta beste bat politika zirkularra, beti puntu berberera itzultzen dena. Komenigarria da ez nahastez.

Non gaude? Zer gertatu da azken 40 urtetan? Zer lezio ikasi ditugu? Nola eraiki burujabetza espazioak? Zer ari dira egiten munduko beste leku batzuetan? Non da aldaketaren motorra? Gobernuan dago? Gizarte mugimenduetan? Beharrezkoa al da Estatua izatea? Nahikoa al da?

Galdera hauek, eta gehiago, genituen buruan “Burujabetza nazionala eta auzi soziala” jardunaldiak antolatu genituenean ekainean Gasteizen. Bertan ezagutu genituen Solonek Bolivian, Arrufatek Katalunian eta Berhocoirigoinek Iparralden ateratako irakaspenak. Estatu egiturak berebiziko garrantzia dute, bai, baina azpimarratu zuten ahalegin berezia egin behar dela gizarte mugimendu autonomoa indartzeko eta burujabetza espazioak sortzeko, proiektu zehatzak eraikiz komunitatetik komunitatearentzat.

Lasagabasterrek euskal autogobernuaren (galeraren) errepaso historiko bat egin zuen, eta Madrilen jarrera Canadak Quebec-ekin izan zuenaren ispiluan konpaartu zuen: kontrako poloak. Madrildik zerbait espero dezakegu? Erantzun borobila eman zuen: “hemen ez du inork negoziatu nahi. Baina badakizue, askatasuna eta eskubideak ez dira oparitzen, hartu egiten dira.”

Puntu honetan Apaolazak, Etxartek eta Eskisabelek pista batzuk eman zizkiguten gehiengo zabala lortuko duen mugimendu soberanista bat eraikitzen joateko, abertzaletasunetik haratago, eta giza eskubideak, justizia soziala eta demokrazia bezalako balio unibertsaletan oinarrituz.

Amaiera Muñoak jarri zuen ELAren azken 40 urteetako ibilbidearen errepasoa eginez, sindikatuaren birfundaziotik hasi (III. Kongresua, 1976) eta aurrera begira ditugun erronka nagusiak marraztuz, bi bereziki azpimarratuta: genero parekidetasuna eta justizia klimatikoa.

Burujabetza nazionala eta auzi soziala txanpon beraren bi aldeak dira, ez zirkuluaren koadratura. Madrilekin aldebikotasun ezinezkoa egiaztatuta, zein beharrezkoa den zirkulu honetatik ateratzeko bide orri bat definitzea, gutxieneko amankomunak definituz. Gai Monografiko honek horretan lagunduko duela espero dugu. Zirkula beza.

Burujabetzara bidean, soberan Niak

815919846_9055Batzuk hain dira jakintsuak, hainbeste-hainbeste dakite, ez dakitela ikasten erakusten, eta ez dakitela erakustean ikasten.

Batzuk hain liluratuta daude bere buruarekin, hain bereziak sentitzen dira, munduko salbaziorako kode sekretuaren jabe, besteentzat ez dutela begirik, belarririk, bihotzik… Urrun, txiki, ezdeus ikusten dituzte parean jartzen zaizkienak.

Halakoei egoak ebaki bagenizkie, gureak izango ziren, ez zuten alde egingo. Baina horrela ez zen gehiago joria izango beraien negozio). Egoa ebaki ez eta hegoak eman dizkiegu, ordea, eta gora egin dute, Olinporaino.

Oroitzen dut telebistako eztabaida bat. Ez dakit zer kate zen: ETB, Antena 3, Tele 5… Berdin du. Gauza da adineko eminentzia bat zegoela alde batean, ordena eta egonkortasunaren gizon eredugarria. Parean mugimendu sozieletako neska gazte bat. Printzipioz, eztabaida desorekatu horietako bat, sistema-gizonak parekoa ego te absolvo-ka tratatzen duen horietakoa. Jorratu zuten gaiak ere bost axola: antimilitarismoa, krisia, AHT, indarkeria sexista, langileen eskubideak, migrazioak…

Gauza da gizon prestuak bere eskola magistrala eman zuela, bere superioritateaz bestea behin eta berriz ixilaraziz. Halako batean neskak hartu zuen hitza: “niri esan zidaten parekoengan arreta jarrita ikasten dela gehien; erakusten duena dela, hain justu, gehien ikasten duena. Beraz, ikasteko gogoa dudanez, nik ere zerbait erakutsiko dizut.” Eta txaketako botoiak askatzen hasi zen. Gizonak, saio guztian lehen aldiz, begiak zabal zabal, arreta osoz begiratzen zion parekoari.

A punto egon ziren saioa moztu eta iragarkietara joateko, baina neskak eskua bularraldeko poltsikoan sartu besterik ez zuen egin. Liburutto bat atera, eta irakurtzen hasi zen:

Ikasle batek Egia besteei erakusteko asmoa azaldu zuenean, Maisuak hurrengo proba proposatu zion:
– Hitzaldi bat eman nire aurrean, prest zauden jakin dezadan.
Hitzaldia benetan izan zen inspiratua. Amaitu bezain pronto eskale bat gerturatu zitzaion. Ikasleak, instantean zutituta, bere kapa oparitu zion eskaleari asanblearen lilurarako.
Beranduxeago Maisuak esan zion:
– Zure hitzak bedeinkatuak ziren, seme maitea, baina ez zaude prest oraindik.
– Zergatik?, galdetu zion atsekabetuta ikasleak.
– Bi arrazoirengatik: eskaleari ez diozulako bere beharrak azaltzeko aukerarik eman, eta ez duzulako gainditu zure bertutearekin ingurukoak txunditzeko desioa.
(Exhibición; Anthony de Mello)

Besteei beren beharrak azaltzeko aukerarik ematen ez diena, eta norberaren bertuteekin ingurukoak liluratu nahi dituena ez dago prest besteei Egia erakusteko. Asko jakin dezake, asko idatzi, oso ongi hitz egin, baina zerbait falta zaio, zerbait garrantzitsua.

Bada, irudipena dut halako guru bat ibili dela aurreko astean telebista, irrati eta egunkarietan bere egia zabaltzen, Kontzertu eta Itun Ekonomikoari buruz liburu mardula idatzi ondoren. Euskal Herriko burujabetzan Kontzertuaren eta Itunaren garrantziaz ohartarazi nahi gintuen. Asko daki, oso ongi hitz egiten du, jarioa dauka, eta ikasgai oso inetersgarriak ematen ditu, baina zerbait garrantzitsuak egiten dio kale. Ni, ni, ni eta ni. Ipuineko Maisuak ez dakit Egia azaltzeko aukerarik emango zion…

https://youtu.be/pYlTE55kG_I

Euskal Herriko burujabetza bidean, ere, Autogobernurako ponentzia landu dute Eusko Legebiltzarrean. “Aditu” desberdinak pasa dira bertatik. Legebiltzarreko inori ez zaio iruditu Gehiengo Sindikalak gaiaren inguruan esatekorik duenik. Gonbidatu zuten, ordea, han eta hemen bere negozioa saltzen ibiltzen den guru bat. Berdin dio zer gaietaz hitz egin behar duen, beti bereaz dihardu: ni, ni, ni eta ni. Legebiltzarkideei ere bere lezioa eman zien ohikoa duen gurasokeriaz.

https://www.youtube.com/watch?v=KLS7jmlkS1w

Halako pertsonen lilurak gurujabetzara eraman gaitzake, baina ez burujabetzara. Ez dut inoiz sinistu norberak bere interes propioa bilatuz, ni, ni eta ni, guztiontzako onura etorriko denik. Burujabetza lan kolektiboa izango da, gu, gu eta guka eraikiko dena. Burujabetzara bidean, Ni puztua gehiago puztu nahi duten suge sorgintzaileak ez daude oraindik prest guri Egia erakusteko.

Txortan egin denbora laburrean

MezuaBotilan

Argazkia: http://www.otromundoesposible.net-tik hartua

Kontatu zidaten bazela istorio bat, interes handikoa, iturri jakinik ez zuena, benetakoa ala gezurretakoa izan zitekeena. Kontatu zidaten zertaz zihoan, lortu zuten are istorioko pare bat esaldi harilkatzea memoriaren zirrikituetatik aterata. Jakin min horrekin ezin nuela gelditu eta, paper batean zuela aitortu zidan batek, hori bai, traste zaharren artean topatzea beste kontua bat zela!

Itsas zabalean errari ibili ondoren, korronteek lurreratutako botilako mezua bailitzan iritsi zitzaidan paper preziatua:

Txortan

Jakina da, antzina, gure kostako arrantzaleak urrutira ibiltzen zirela, oso urrutira, bakailaoetara-eta. Ternuara, Gran Solera, Eskoziara Jakina den bezala, hilabeteak eta hilabeteak igarotzen zituztela uretan etxetik kanpo, egun luze eta gau luzeagoetan, olatuen borondatearen kulunkan senper gaiztoa ikusiz. Gizon gordinak izaki, haragizko gutizia harrotzen zitzaien maiz, sexu-grina, eta hamabiak jota bero-bero, beharko kanpaia jo, anaia txikia mantsotuko bazen.

Itsasoak ere, jo eta jo, badu bere muga. Eta lehorra jotzen zuten aldiro, ez dago pentsa-tzen jarri beharrik asmatzeko, norako bidea hartzen zuten, txopa galduta, abioan: pute- txera, txikili-txakala egitera; izorrategira, odolkia eltzean sartzera. Eta hemen, puntu honetan, ez datoz bat nire notizien iturriak: batzuek omen diote, patroiak denbora gutxiko baimena ematen zietela; beste gehienek, berriz, patrikan diru gutxi eraman ohi zutela arraina saldu eta manta egin bitartean, zorriak baino ere pobreago omen zebiltzala Gauza da (euskara ezinbestean barkuan utzia, ingelesa pittin bat derrigorrean ikasia), gauza da, sartu orduko, burdeleko señoritek honako eskaintza egiten zutela: «Short time!». Esan nahi baitu, asti labur edo denbora motza. Agudoago eta merkeago, alegia. Bistako denez, ez zuten eskopeta garbitzen denbora askorik pasatzen koarto ilunean. «Dit-dau, egina zagok hau. Pagau!», adieraziko zieten nolabait larru motzeko potota haiek gure mutil zakilei.

Short time, partida motza, xorta(i)m ahoskatzen omen dena. Hortik dator, agidanean, gure oraingo txortan egitearena. Egi-egia ote den? Hala dirudi bederen. Si non e vero, e ben trovato. Bide onean doa Egiako mandoa.

Ezin nuen sinistu botila hau sareren batean ez erori izana, ezinezkoa zitzaidan. Beraz, sarean begiratzeari ekin nion. Eta bai, nola ez, botila ez baina mezua bai, sarean zegoen. Testua Jesus Mari Mendizabalena da, eta DV-n atera zen 2007ko urriaren 23an (http://www.diariovasco.com/20071023/al-dia-sociedad/txortan-20071023.html)

Gaur egun zaila da itsas zabalean ezer saretik kanpo geratzea.

Erabakitzeko giza-katetik giza-sarea erabakitzera

gureeskudago

Argazkia goiena.net-etik hartua

Norabidea blogerako idatzia

Gozatu egiten du amaginarrebak Aimar Olaizolak irabazten duenean. Askoz gehiago gozatzen du, ordea, garaipen horren irudiak behin eta berriz ikusita.Nik esango nuke garaipenaren gozamen iheskorra iraunarazteko modu bat dela. Eta halaxe gabiltza guztiok igandeko giza-kateko irudiekin, axolagabetasun zein amorrutik estasira doan eskal batean: Gure Esku Dagon parte hartu ez zutenetatik Gure Esku Dago antolatzen gehien inplikatu zirenetara.

Ez da alperrik azpimarratzen gaur egun irudiek eta komunikazioak duen garrantzia. Hor ibiltzen gara argazkiak, bideoak, eta txioak sarean partekatzen, ikusten, irakurtzen. Lagun katalan batek arazoak zituen 150 karakteretan #EstaEnNuestrasManos-ekin txio bat osatzen, luzeegia suertatzen zitzaion. Jar ezazu #podemos, bota nion.

Sinesmen horrekin, gure esku dagoela, ahal dugula, lor dezakegula, igandean eskua luzatu nionean bota zidan gezia alabak: zertarako emango dizut eskua ez du ezertarako balio eta!

Horixe bera esango zuen jendeak M25-ko hauteskunde aurretik ere, eta begira zer lortu duen Podemos-ek: Juan Carlos Borboiak ospa egitea. Hori bai, garaipen hori lortuta orain erronka handiena datorkio: antolakuntza, finantzazio-eredua eta estrategia definitzea.

Halaxe irudikatzen dut Gure Esku Dago ere, lan bikainaren fruitu den arrakastaren ondoren erronkarik zailenaren aurrean: nor gara, zer gara, zer egin eta nola. Egina dago giza katea, orain herritarren sarea, presarik gabe, Kataluniarrei kopuruak eta zeharkakotasuna ere kopiatzera iristeko. Lasai, Madrileko alderdi sistemikoek lagunduko digute.

Beraz, ez da lan makala falta zaiguna, igandeko mobilizazioak eta irudien gozamenak indarberrituta errazagoa izango zaigun arren. Gainera, alabak bota zidan geziari nire lagun katalanak jarri dio ukendua: Duran botatzea lortu duzue! Proposatu nion #podemos hura ez zitzaiola gustatu eta #Durango jarri zuela. Alderdi batzuk elebitasuna saihesteko ingelesa erabiltzeko joeraren ajeak…

Ah! Eta ez dizuet esan, baina igandean telebista kamera zekarren motoa gerturatzen ikusi zuenean, alabak gogor estutu zidan eskua. Irudiaren indarra.

Herri eta klase interesak

Blog bidez lasaiago hitz egin daitekeelakoan, posta hau @gazte_ekin-en txio hauei erantzuteko idatzi dut, gaia garrantzitsua iruditzen baitzait.

Endi-ren-txioak

  1. Testuingurua

PNV, PSE eta PPk eztabaida publikorik gabeko pribatizazioa nahi zuten. Oraingoz eztabaida piztea lortu dugu,baina orain pribatizazio prozesua gelditzea falta zaigu. Horretarako gaiari buruzko hitzaldi eta mahai inguruak ari gara antolatzen, eta ekainaren 21ean manifestazio nazionala deitu dugu Bilbon elkarrizketa sozialaren finantzazioaren menpe ez gauden sindikatuek eta hainbat eragile sozialek osatzen dugun Gune plataformatik.

Gauzak horrela, aurreko ostegunean, mahai inguru bat izan zen Bilbon: EH Bildu, ELA, LAB eta Ekai Center. Kutxabanken pribatizazio gelditu nahi duten lau eragile, mahai berean bakoitzak bere ikuspegia ematen, helburu bakarrarekin: jendea jabetzea Kutxabankekin egin nahi dutenaz, konturatzea gaiak duen larritasunaz eta mobilizatzea prozesu hau gelditzeko.

Twitterren Sortukide batek ELAkidearen esaldiak txiokatzen, eta @ELAsindikatua Sortukidearen txioak bertxiotzen. Halako mahai inguru batean espero den giroa. Orduan azaldu ziren posta hau sortu duten bi txioak.

Ez da lehen aldia halako zerbait gertatzen zaidana. Orain lau urte (oraindik gogoan daukat, pentsa!) UEUk antolatutako desazkundeari buruzko ikastaro batean izan nintzen. Sindikatua trantsizio ekologikoaren erronkari heldu nahi dio, interesa du gaiak eta asko daukagu egiteko, horregatik eman genuen izen ikastaroan. Antolatzaileek ere deitu ziguten esanez garrantzitsua zela gu bertan egotea. Gustura joan nintzen.

Antzeko kezkek eta beharrezko dugun mundu hobe hori eraikitzeko gogo/zailatasunek batzen gintuen. Ongi zihoan kontua, harik eta hizlari bat pulpitutik sindikatuen kontra purrustaka hasi zen arte. Elkar ezagutzen genuen, aspalditik ez genuen elkar ikusten eta hitzaldi aurreko kafean agurtu ginen “Aspaldiko! Non zabiltza?”. Hanka sartu ei nuen ELAn nenbilela esan nionean. Biraoka hasi zen. Ez nuena espero zen, kontura etorri gabe hitzaldi amaieran berdin hastea. Badakit hori ez dela nahita egiten. Hori atera egiten da, pentsatu gabe, barneko amorru batek bultzatua.

Iruditzen zait kasu honetan ere halako zerbait izango dela, bestela ezin baitut ulertu elkarrekin goazen gai batean, elkarrekin jendea mobilizatu nahi dugunean eta mahai inguru atsegin batean solasean gabiltzala, ELAren kontrako txio hauek botatzea.

  1. ELAk zailtasunak ditu gazteak mobilizatzen

Guztiz ados. ELAk zailtasunak ditu gazteak mobilizatzen. Baina ez gazteak soilik, eta ez ELAk soilik: ez dugu nahi adina jende mobilizatzen oro har, nahi duguna lortzeko. Gizarte eraldaketarako askoz jende gehiago atera behar da kalera. Lan erreformak ezin izan ditugu gelditu. Pentsio erreforma ere ez. Murrizketak ere ez. Ezin izan ditugu presoak Euskal Herrira ekarri, eta ez dugu burujabetza lortu.

Demokrazia politiko eta ekonomikoaren alde borrokatzen dugunok zailtasunak ditugu egun pairatzen dugun indar-harremana iraultzeko.

  1. ELAk kontrabotere bakartzat du burua

Aurrerago esandakoarekin kontraesanean dago hau. Inozoa litzateke ELA halakorik pentsatuko balu. Lan munduan LABekin aliantza bilatzen dugu etengabe. Bistan da teoria eta praktika erreala arras diferentea direla: errealitatea beti da askoz ere konplikatuago, eta LAB-ELA harremana gorabeheratsua da, are gehiago hauteskunde garaia datorrenean. Dena den, nahia, bai alde batetik zein bestetik elkarrekin aritzea da, ezinbestekoa baita Euskal Herriko langileen lan- eta bizi-baldintzak hobetu nahi baditugu.

Lan munduan ELAk ez badu bere burua kontrabotere bakartzat, are gutxiago gizarte ereduan. ELA, beste sindikatu eta gizarte eragileekin batera, hainbat greba eta mobilizazio bultzatu dituen plataforma zabal batean dabil lanean, beti ere ahalik eta jende gehienarengana iristeko asmoz, doikuntza politiken kontrako indar metaketa helburu. Urte bete eman dugu ere Euskal Herriko eskubide sozialen karta adosteko. Urte bete, garrantzia eman zaiolako prozesuari berari, ahalik eta gizarte eragile gehienengana iristeko, eta guztiak prozesuaren parte senti zitezen. Urte luze honetan alternatiben alde gaudenon artean harremanak saretzen saiatu gara, lan honek bere fruituak emango dituela sinetsita.

  1. ELA bere zilborrari begira dago

Eusko Langileen Alkartasunari esatea bere zilborrari begira dagoela, irain handia da, sindikatuaren betebeharraren justu kontrakoa baita zilborrari begiratzea. Elkartasuna eta lan kolektiboa ezinbestekoa duen erakunde bati bere buruan bakarrik pentsatzen duela esatea, berekoia dela esatea, min egitea da. Ez dakit nahita edo nahi gabe, baina esango nuke egin daitekeen kritika gogorrena dela: langileak erabiltzen dituzue zuen urdaila betetzeko.

Gauzak gaizki egin ditzakegu, hanka sartu, egin nahi dugun gauza guztietara ez iritsi… baina langileak ditugu gogoan, ez gure zilborra. Ezinbesteko iruditzen zaigu Euskal Herriko langileek erakunde indartsu bat izatea. Herri interesa eta klase interesa ditugu gogoan erabakiak hartzean. Honetaz idatzi izan dut lehenago: Eztabaida piztu nahi dut, Zertan dabil ELA? eta Permach-ek ELAri luzatu eskuaz.

Hanka sartze eta huts egiteez gain, egiten ditugu ere zenbait gauza ongi, eta garaipen batzuk eskuratu ditugu borroka gogorren bidez, zailtasunak handiak izan arren: Gipuzkoako eta Bizkaiko zaharren egoitzak, Donostiako Tabakalera, Bizkaiko ehungintza, Bizkaiko eta Gipuzkoako gasolindegiak, Urnieta eta Iruneko ITV, Marie Brizard, Gasteizko Ariznabarra, Iruñeako Asimec, Atarrabiako Newark, 300dik gora enpresa hitzarmen Lan Erreformaren kontra, … Hemen daude gure lanaren zenbait fruitu irakurri-ikusi nahi badituzue.

Lanean gabiltza Hego Euskal Herriko langileen beharrei erantzuten saiatuz, langileak antolatuz, ideologikoki trebatuz, eta borroka kolektibora bultzatuz. Zailtasunak handiak dira, jendea beldurrez dago eta, normalean, ez du bizitza konplikatu nahi, baina beste biderik ez dagoela iruditzen zaigu. Enpresatan langileak kolektiboki antolatu behar ditugu; sindikatuak ez badu indarrik enpresetan, ez dauka indarrik inon. Eta iruditzen zaigu egiten dugun lan hau guztia oso garrantzitsua dela langile klasearentzako eta Euskal Herriarentzako oro har.

Fardapollas burujabeak

30k6oie

Ez zinen igerilekura bainujantzi horrekin joango ezta? Fardapollas bustia esekitzen ari nintzen, ezezkoak ez zuen balio. Arrazoia zuen funtsean, halako arropa nik ez daukadan gorputza dutenek eraman dezakete soilik. Nork esan behar zidan niri auzokideen aurrean halako piurekin ibiltzen ausartuko nintzenik?

Frantziako kanpinean behartzen zutelako irribarre lotsati batekin erosi nuenean, ziurtzat nuen soilik eta bakarrik, inork ezagutzen ez ninduen kanpaleku galiarretan erabiliko nuela. Oraindik gogoan dut kanpineko igerilekuan galtza motzak kendu eta slip haiekin biluzik gelditu nintzenean. Ezin nuen begirada altxa, bizkarra ohi baina makurtuago, begirada guztiak izainak bezala itsasten zitzaizkidan gorputz osoan. Eta begira, igeriketa teknika berritzaileak irakasten dituen talde batean nabil orain pitopiscinas-arekin, etxe ondoan.

Hasieran puntako kirolariak zebiltzan ikastaro honetan. Matxakiak, kirola egin ondoren kirol gehiago egiten duten horiek. Denborak, sailkapenak eta gorputza mimoz zaintzen dituztenak. Pozik zebiltzan, baina haiek beste erreinu batekoak ziren.

Taldea hazten joan zen, ordea. Fenomeno berezia bihurtu zen. Jende gehiagoz osatutako geroz eta talde ugariago.Triatloilariak apuntatu ziren, Duatlolariak gero, eta pozik zebiltzan ere. Monotloilariak apuntatu ziren azkenik, gustura hauek ere.

Aizu, honek egiten badu zuk zergatik ez duzu egingo? Halaxe zen, nire mailako jendea ikusten nuen. Denborarik ez dut, baina horiek egin badezakete nik ere. Eta hantxe azaldu nintzen nire mikrobainujantzi galiar sekretuarekin.

Azalpen hau bi mekanismotan laburbilduko lukete zientzia politikoetan: Antzekotasun esleipena (ikastaroan dabiltzanak ni bezalakoak dira) eta Emulazioa (nik ere ikastaroa egingo dut fardapollasarekin).

Amerika, Asia eta Afrikako herrialde kolonizatuak hasi ziren independizatzen. Beste mundu bat ei zen hura. Europako herrialdeek jarraitu zieten. Gurearekin ez omen zuten zerikusirik. Kataluniako herri mugimenduak kontsultarako galdera eta data lortu ditu, besteak beste Katalunia iparretik hegora eskuz esku lotu ondoren. Guk igandean Durango eta Iruñea lotuko ditugu. Antzekotasun esleipena eta Emulazioa.

Ai, ez dakigu ongi nolako garrantzia duen Kataluniako prozesuaren arrakastak gure etorkizunean! Independente garenean katalanek erabiltzen dituzten bainujantziak gomendatuko ditugu kanpinetan.

Alferrik da eskatu eta eskatu ibiltzea behartzen ez ditugun bitartean

Irudia

Gora-beheraz betetako gure orografia eta biografietan, ezinbestekoa zen igotzeko bezainbeste modu asmatzea jaisteko ere. Hori bai, jaitsiera natural eta bizkorrena da, marrazki bizidunek erakutsi diguten moduan, arriskutsuena. Halere denek igo nahi, akaso marrazkiak umekeriak iruditzen zaizkigulako, ahaztuta, askotan, gehiago gerturatzen direla errealitatera dokumentalak baino, paradoxikoa izan arren.

Dena den, ikusten da baduela zerbait kitzikagarria besteei goitik behera begiratzeak, batez ere burua makurturik bizitza gorantz begira pasa duenarentzat. Gure azpian denari lepaldean maite-maite egiteko beharra geneetan eramango dugu, igotzea ez baita pagotxa “zenbat eta gorago eskuak lotuago” esaten baitzaigu. Beste paradoxa bat, boterean denak “ezin dugu besterik egin” diosku.

“Ez dago gure esku zerga politika aldatzea, ez dago gure esku zerbitzu publikoak garatzea, ez dago gure esku gure lanaren aurrezkiak gure esku mantentzea gure beharrei erantzun eta gure ehun produktiboan inbertitzeko, ez dago gure esku enplegua sortzea, ez dago gure esku lan-harremanak hobetzea, ez dago gure esku desberdintasun sozialak apaltzea, ez dago gure esku pobrezia murriztea. Beharrak handitu dira, bai, baina guk ezin dugu ezer egin, zorra ordaindu behar da lehenik”. “Ez dago gure esku” dio goian denak, determinismoak jotako liberalak, eta berehala gehitzen du “zure esku dago”.

Kontua da, behean zaudenean gauzak errazak diruditen arren gora iristean konplikatu egiten direla. Han goitik ezin omen dira gauzak aldatu, “Guk ezin dugu besterik egin” esaten digute goitik, “baina zuk bai”. Eta Hollywood-eko filma guztiekin elikatzen dute amets amerikarra: Aldirietako txabola pobre batean jaiotako emakume beltza Estatu Batuetako presidente izatera iritsi daiteke. “Saiatu gogor, ikasi eskolan, politeknikoan, unibertsitatean, doktoretza egin, masterra, ikasi eta buelta, segi ikasten, eta azalduko zaizu aukeraren bat”.

“Izan ausarta, ez mugatu zure burua, eraiki ezazu nahi duzun hori, eman bidea sormenari, ekintzaile izan. Ez dago gure esku, zure esku dago”.

Behekoei maitekiro begiratu eta adorea ematea lehen urratsa baino ez da. Berehala dator hurrengo: “Langabe zaudela? Nahikoa saiatu ez zaren seinale. Etxea kendu dizutela? Etxe garestiegia erosi zenuen seinale. Langabezia saria amaitu zaizula? Botikak ordaindu behar dituzula? Etxean gasa itxita daukazula? Zerbait gaizki egin duzun seinale”.

Eta jakina, behin jendea epaitzen hasita, eta jabetuta behekoak nolako ganoragabeak garen, ekidin ezina da amorruak hartuta sutan purrustadaka ez hastea. “Eskatzen, eskatzen, behetik gora eskatzen beti; ilargia eskatzen, eguzkia eskatzen. Zer uste duzue? Inozo batzuk zarete, inuzente hutsak. Demokrazia, justizia, askatasuna, maitasuna eskatzen. Ameslariak, umeak. Ez dizuegu ezer emango”. Behin haserreak jota, hitzek iragazkitik pasa gabe egiten dute ihes, ezin dugu besterik egin, ezin dizuegu eman-etik, ez dizuegu emango-ra. “Baina segi, segi zuek eska, eska, eska, Jamaika eska. Eskatzen duzuen bitartean, gu hemen eta zuek han”.

Gauzak garbi, beraz. Zure esku dago kotxe urdina edo gorria erostea, smartphone-a edo iPad-a. Zure esku dago Athletic, Reala edo Osasuna animatzea, Avyron edo BO, Madrid edo Barça. Zure esku Telecinco, Divinity, Cuatro, Siete edo La Sexta ikustea. Zuen esku ez dago, ordea, demokrazia, justizia, askatasun eta maitasun gehiago eskuratzeko elkar antolatu eta borrokatzea. Mugak garbi, horretarako dauzkagu segurtasun indarrak eta legea.

Giza kate motzean

Erraza da jaistea, grabitateak ez du barkatzen; igotzea ordea, ez da hain erraza. Goitik behera gurasokeriaz, zorroztasunez eta amorruz hitz egiten digunak, bi modutara heldu ahal izan du gora, eta bai batak zein besteak kateatzen dizkio eskuak, baina modu desberdinetan.

Bada igotzeko modu formal bat, eta bada igotzeko modu erreal bat. Lehenak eskuak kateatzen ditu modu desatseginean, bigarrenak marrubi finezko lurrin artean. Lehena umekeria bat da, bigarrena gizon serioen, arrazionalen, pragmatikoen kontua: “Baduzu zure kabuz bidaia ordaintzeko adina? Nik emango dizut”. Eta hortxe hasten da bidaia fin-fina, kotoiz inguratua. Geroz eta urrunago behekoak, geroz eta txikiagoak. “Zergatik gauzak aldatu, hemen hain ongi egonda?” Ordaintzen dutenen esanetara, gustura.

Baina formak gorde behar dira, eta gustuko izan ez arren, noizean behin hitza eman behar zaio jende urrun hari. Eta hauxe da goikoei eskuak kateatzeko gure esku dagoen modua. Boza eman bai, baina boza eman ondoren kate-begi bihurtu. “Guk honetarako eman genizun boza, ez ahaztu”. Bozka dezakezu A, bozka dezakezu B, baina behean bizi zara, inozoa zara, inuzentea, ume bat. Zuk eta ingurukoek nahiak eta beharrak dituzue, inguruan beldurra eta kezka zabaltzen sumatzen duzue, okerrera zoazte goikoek hartzen dituzten erabakiekin, panorama kaxkarra da, baina segitzen duzue pentsatzen beste Euskal Herri bat posible dela, beste Euskal Herri bat beharrezkoa dela.

Goikoek beste lehentasun batzuk dituzte. Guk jarrai dezakegu eskatzen eta eskatzen, baina ez dugu ezer lortuko baldin eta ez ditugun behartzen. Gure esku dago, bai, gora igo ditugunen eskuak lotuko dituen giza kate sendoa eraikitzen joatea kate-begiz kate-begi, banan-banan. Eskuak lotu ordaintzen dutenen interesen alde lan egin ordez, herri hau osatzen dugunon beharrei erantzun diezaien.

Gora-beheraz betetako gure orografia eta biografietan, ezinbestekoa zen igotzeko bezainbeste modu asmatzea jaisteko ere. Hori bai, jaitsiera natural eta bizkorrena da, marrazki bizidunek erakutsi diguten moduan, arriskutsuena. Halere denek igo nahi, akaso marrazkiak umekeriak iruditzen zaizkigulako, ahaztuta, askotan, gehiago gerturatzen direla errealitatera dokumentalak baino, paradoxikoa izan arren.

Dena den, ikusten da baduela zerbait kitzikagarria besteei goitik behera begiratzeak, batez ere burua makurturik bizitza gorantz begira pasa duenarentzat. Gure azpian denari lepaldean maite-maite egiteko beharra geneetan eramango dugu, igotzea ez baita pagotxa “zenbat eta gorago eskuak lotuago” esaten baitzaigu. Beste paradoxa bat, boterean denak “ezin dugu besterik egin” diosku.

“Ez dago gure esku zerga politika aldatzea, ez dago gure esku zerbitzu publikoak garatzea, ez dago gure esku gure lanaren aurrezkiak gure esku mantentzea gure beharrei erantzun eta gure ehun produktiboan inbertitzeko, ez dago gure esku enplegua sortzea, ez dago gure esku lan-harremanak hobetzea, ez dago gure esku desberdintasun sozialak apaltzea, ez dago gure esku pobrezia murriztea. Beharrak handitu dira, bai, baina guk ezin dugu ezer egin, zorra ordaindu behar da lehenik”. “Ez dago gure esku” dio goian denak, determinismoak jotako liberalak, eta berehala gehitzen du “zure esku dago”.

Kontua da, behean zaudenean gauzak errazak diruditen arren gora iristean konplikatu egiten direla. Han goitik ezin omen dira gauzak aldatu, “Guk ezin dugu besterik egin” esaten digute goitik, “baina zuk bai”. Eta Hollywood-eko filma guztiekin elikatzen dute amets amerikarra: Aldirietako txabola pobre batean jaiotako emakume beltza Estatu Batuetako presidente izatera iritsi daiteke. “Saiatu gogor, ikasi eskolan, politeknikoan, unibertsitatean, doktoretza egin, masterra, ikasi eta buelta, segi ikasten, eta azalduko zaizu aukeraren bat”.

“Izan ausarta, ez mugatu zure burua, eraiki ezazu nahi duzun hori, eman bidea sormenari, ekintzaile izan. Ez dago gure esku, zure esku dago”.

Behekoei maitekiro begiratu eta adorea ematea lehen urratsa baino ez da. Berehala dator hurrengo: “Langabe zaudela? Nahikoa saiatu ez zaren seinale. Etxea kendu dizutela? Etxe garestiegia erosi zenuen seinale. Langabezia saria amaitu zaizula? Botikak ordaindu behar dituzula? Etxean gasa itxita daukazula? Zerbait gaizki egin duzun seinale”.

Eta jakina, behin jendea epaitzen hasita, eta jabetuta behekoak nolako ganoragabeak garen, ekidin ezina da amorruak hartuta sutan purrustadaka ez hastea. “Eskatzen, eskatzen, behetik gora eskatzen beti; ilargia eskatzen, eguzkia eskatzen. Zer uste duzue? Inozo batzuk zarete, inuzente hutsak. Demokrazia, justizia, askatasuna, maitasuna eskatzen. Ameslariak, umeak. Ez dizuegu ezer emango”. Behin haserreak jota, hitzek iragazkitik pasa gabe egiten dute ihes, ezin dugu besterik egin, ezin dizuegu eman-etik, ez dizuegu emango-ra. “Baina segi, segi zuek eska, eska, eska, Jamaika eska. Eskatzen duzuen bitartean, gu hemen eta zuek han”.

Gauzak garbi, beraz. Zure esku dago kotxe urdina edo gorria erostea, smartphone-a edo iPad-a. Zure esku dago Athletic, Reala edo Osasuna animatzea, Avyron edo BO, Madrid edo Barça. Zure esku Telecinco, Divinity, Cuatro, Siete edo La Sexta ikustea. Zuen esku ez dago, ordea, demokrazia, justizia, askatasun eta maitasun gehiago eskuratzeko elkar antolatu eta borrokatzea. Mugak garbi, horretarako dauzkagu segurtasun indarrak eta legea.

 

Giza kate motzean

Erraza da jaistea, grabitateak ez du barkatzen; igotzea ordea, ez da hain erraza. Goitik behera gurasokeriaz, zorroztasunez eta amorruz hitz egiten digunak, bi modutara heldu ahal izan du gora, eta bai batak zein besteak kateatzen dizkio eskuak, baina modu desberdinetan.

Bada igotzeko modu formal bat, eta bada igotzeko modu erreal bat. Lehenak eskuak kateatzen ditu modu desatseginean, bigarrenak marrubi finezko lurrin artean. Lehena umekeria bat da, bigarrena gizon serioen, arrazionalen, pragmatikoen kontua: “Baduzu zure kabuz bidaia ordaintzeko adina? Nik emango dizut”. Eta hortxe hasten da bidaia fin-fina, kotoiz inguratua. Geroz eta urrunago behekoak, geroz eta txikiagoak. “Zergatik gauzak aldatu, hemen hain ongi egonda?” Ordaintzen dutenen esanetara, gustura.

Baina formak gorde behar dira, eta gustuko izan ez arren, noizean behin hitza eman behar zaio jende urrun hari. Eta hauxe da goikoei eskuak kateatzeko gure esku dagoen modua. Boza eman bai, baina boza eman ondoren kate-begi bihurtu. “Guk honetarako eman genizun boza, ez ahaztu”. Bozka dezakezu A, bozka dezakezu B, baina behean bizi zara, inozoa zara, inuzentea, ume bat. Zuk eta ingurukoek nahiak eta beharrak dituzue, inguruan beldurra eta kezka zabaltzen sumatzen duzue, okerrera zoazte goikoek hartzen dituzten erabakiekin, panorama kaxkarra da, baina segitzen duzue pentsatzen beste Euskal Herri bat posible dela, beste Euskal Herri bat beharrezkoa dela.

Goikoek beste lehentasun batzuk dituzte. Guk jarrai dezakegu eskatzen eta eskatzen, baina ez dugu ezer lortuko baldin eta ez ditugun behartzen. Gure esku dago, bai, gora igo ditugunen eskuak lotuko dituen giza kate sendoa eraikitzen joatea kate-begiz kate-begi, banan-banan. Eskuak lotu ordaintzen dutenen interesen alde lan egin ordez, herri hau osatzen dugunon beharrei erantzun diezaien.

Demokrazia, justizia, askatasun eta maitasun gehiago nahi dugu. Eskatu eguzkia, eskatu ilargia, eta izan Gulliver lotuko duen liliputiarren giza katea. Eman nahi ez duena derrigorrezkoa da behartzea. Zenbat egia ume, ipuin eta marrazki bizidunetan!

– See more at: http://norabidea.info/2014/04/28/alferrik-da-eskatu-eta-eskatu-ibiltzea-behartzen-ez-ditugun-bitartean/#sthash.5pnHkB0P.dpuf

Gora-beheraz betetako gure orografia eta biografietan, ezinbestekoa zen igotzeko bezainbeste modu asmatzea jaisteko ere. Hori bai, jaitsiera natural eta bizkorrena da, marrazki bizidunek erakutsi diguten moduan, arriskutsuena. Halere denek igo nahi, akaso marrazkiak umekeriak iruditzen zaizkigulako, ahaztuta, askotan, gehiago gerturatzen direla errealitatera dokumentalak baino, paradoxikoa izan arren.

Dena den, ikusten da baduela zerbait kitzikagarria besteei goitik behera begiratzeak, batez ere burua makurturik bizitza gorantz begira pasa duenarentzat. Gure azpian denari lepaldean maite-maite egiteko beharra geneetan eramango dugu, igotzea ez baita pagotxa “zenbat eta gorago eskuak lotuago” esaten baitzaigu. Beste paradoxa bat, boterean denak “ezin dugu besterik egin” diosku.

“Ez dago gure esku zerga politika aldatzea, ez dago gure esku zerbitzu publikoak garatzea, ez dago gure esku gure lanaren aurrezkiak gure esku mantentzea gure beharrei erantzun eta gure ehun produktiboan inbertitzeko, ez dago gure esku enplegua sortzea, ez dago gure esku lan-harremanak hobetzea, ez dago gure esku desberdintasun sozialak apaltzea, ez dago gure esku pobrezia murriztea. Beharrak handitu dira, bai, baina guk ezin dugu ezer egin, zorra ordaindu behar da lehenik”. “Ez dago gure esku” dio goian denak, determinismoak jotako liberalak, eta berehala gehitzen du “zure esku dago”.

Kontua da, behean zaudenean gauzak errazak diruditen arren gora iristean konplikatu egiten direla. Han goitik ezin omen dira gauzak aldatu, “Guk ezin dugu besterik egin” esaten digute goitik, “baina zuk bai”. Eta Hollywood-eko filma guztiekin elikatzen dute amets amerikarra: Aldirietako txabola pobre batean jaiotako emakume beltza Estatu Batuetako presidente izatera iritsi daiteke. “Saiatu gogor, ikasi eskolan, politeknikoan, unibertsitatean, doktoretza egin, masterra, ikasi eta buelta, segi ikasten, eta azalduko zaizu aukeraren bat”.

“Izan ausarta, ez mugatu zure burua, eraiki ezazu nahi duzun hori, eman bidea sormenari, ekintzaile izan. Ez dago gure esku, zure esku dago”.

Behekoei maitekiro begiratu eta adorea ematea lehen urratsa baino ez da. Berehala dator hurrengo: “Langabe zaudela? Nahikoa saiatu ez zaren seinale. Etxea kendu dizutela? Etxe garestiegia erosi zenuen seinale. Langabezia saria amaitu zaizula? Botikak ordaindu behar dituzula? Etxean gasa itxita daukazula? Zerbait gaizki egin duzun seinale”.

Eta jakina, behin jendea epaitzen hasita, eta jabetuta behekoak nolako ganoragabeak garen, ekidin ezina da amorruak hartuta sutan purrustadaka ez hastea. “Eskatzen, eskatzen, behetik gora eskatzen beti; ilargia eskatzen, eguzkia eskatzen. Zer uste duzue? Inozo batzuk zarete, inuzente hutsak. Demokrazia, justizia, askatasuna, maitasuna eskatzen. Ameslariak, umeak. Ez dizuegu ezer emango”. Behin haserreak jota, hitzek iragazkitik pasa gabe egiten dute ihes, ezin dugu besterik egin, ezin dizuegu eman-etik, ez dizuegu emango-ra. “Baina segi, segi zuek eska, eska, eska, Jamaika eska. Eskatzen duzuen bitartean, gu hemen eta zuek han”.

Gauzak garbi, beraz. Zure esku dago kotxe urdina edo gorria erostea, smartphone-a edo iPad-a. Zure esku dago Athletic, Reala edo Osasuna animatzea, Avyron edo BO, Madrid edo Barça. Zure esku Telecinco, Divinity, Cuatro, Siete edo La Sexta ikustea. Zuen esku ez dago, ordea, demokrazia, justizia, askatasun eta maitasun gehiago eskuratzeko elkar antolatu eta borrokatzea. Mugak garbi, horretarako dauzkagu segurtasun indarrak eta legea.

 

Giza kate motzean

Erraza da jaistea, grabitateak ez du barkatzen; igotzea ordea, ez da hain erraza. Goitik behera gurasokeriaz, zorroztasunez eta amorruz hitz egiten digunak, bi modutara heldu ahal izan du gora, eta bai batak zein besteak kateatzen dizkio eskuak, baina modu desberdinetan.

Bada igotzeko modu formal bat, eta bada igotzeko modu erreal bat. Lehenak eskuak kateatzen ditu modu desatseginean, bigarrenak marrubi finezko lurrin artean. Lehena umekeria bat da, bigarrena gizon serioen, arrazionalen, pragmatikoen kontua: “Baduzu zure kabuz bidaia ordaintzeko adina? Nik emango dizut”. Eta hortxe hasten da bidaia fin-fina, kotoiz inguratua. Geroz eta urrunago behekoak, geroz eta txikiagoak. “Zergatik gauzak aldatu, hemen hain ongi egonda?” Ordaintzen dutenen esanetara, gustura.

Baina formak gorde behar dira, eta gustuko izan ez arren, noizean behin hitza eman behar zaio jende urrun hari. Eta hauxe da goikoei eskuak kateatzeko gure esku dagoen modua. Boza eman bai, baina boza eman ondoren kate-begi bihurtu. “Guk honetarako eman genizun boza, ez ahaztu”. Bozka dezakezu A, bozka dezakezu B, baina behean bizi zara, inozoa zara, inuzentea, ume bat. Zuk eta ingurukoek nahiak eta beharrak dituzue, inguruan beldurra eta kezka zabaltzen sumatzen duzue, okerrera zoazte goikoek hartzen dituzten erabakiekin, panorama kaxkarra da, baina segitzen duzue pentsatzen beste Euskal Herri bat posible dela, beste Euskal Herri bat beharrezkoa dela.

Goikoek beste lehentasun batzuk dituzte. Guk jarrai dezakegu eskatzen eta eskatzen, baina ez dugu ezer lortuko baldin eta ez ditugun behartzen. Gure esku dago, bai, gora igo ditugunen eskuak lotuko dituen giza kate sendoa eraikitzen joatea kate-begiz kate-begi, banan-banan. Eskuak lotu ordaintzen dutenen interesen alde lan egin ordez, herri hau osatzen dugunon beharrei erantzun diezaien.

Demokrazia, justizia, askatasun eta maitasun gehiago nahi dugu. Eskatu eguzkia, eskatu ilargia, eta izan Gulliver lotuko duen liliputiarren giza katea. Eman nahi ez duena derrigorrezkoa da behartzea. Zenbat egia ume, ipuin eta marrazki bizidunetan!

– See more at: http://norabidea.info/2014/04/28/alferrik-da-eskatu-eta-eskatu-ibiltzea-behartzen-ez-ditugun-bitartean/#sthash.5pnHkB0P.dpuf

Gora-beheraz betetako gure orografia eta biografietan, ezinbestekoa zen igotzeko bezainbeste modu asmatzea jaisteko ere. Hori bai, jaitsiera natural eta bizkorrena da, marrazki bizidunek erakutsi diguten moduan, arriskutsuena. Halere denek igo nahi, akaso marrazkiak umekeriak iruditzen zaizkigulako, ahaztuta, askotan, gehiago gerturatzen direla errealitatera dokumentalak baino, paradoxikoa izan arren.

Dena den, ikusten da baduela zerbait kitzikagarria besteei goitik behera begiratzeak, batez ere burua makurturik bizitza gorantz begira pasa duenarentzat. Gure azpian denari lepaldean maite-maite egiteko beharra geneetan eramango dugu, igotzea ez baita pagotxa “zenbat eta gorago eskuak lotuago” esaten baitzaigu. Beste paradoxa bat, boterean denak “ezin dugu besterik egin” diosku.

“Ez dago gure esku zerga politika aldatzea, ez dago gure esku zerbitzu publikoak garatzea, ez dago gure esku gure lanaren aurrezkiak gure esku mantentzea gure beharrei erantzun eta gure ehun produktiboan inbertitzeko, ez dago gure esku enplegua sortzea, ez dago gure esku lan-harremanak hobetzea, ez dago gure esku desberdintasun sozialak apaltzea, ez dago gure esku pobrezia murriztea. Beharrak handitu dira, bai, baina guk ezin dugu ezer egin, zorra ordaindu behar da lehenik”. “Ez dago gure esku” dio goian denak, determinismoak jotako liberalak, eta berehala gehitzen du “zure esku dago”.

Kontua da, behean zaudenean gauzak errazak diruditen arren gora iristean konplikatu egiten direla. Han goitik ezin omen dira gauzak aldatu, “Guk ezin dugu besterik egin” esaten digute goitik, “baina zuk bai”. Eta Hollywood-eko filma guztiekin elikatzen dute amets amerikarra: Aldirietako txabola pobre batean jaiotako emakume beltza Estatu Batuetako presidente izatera iritsi daiteke. “Saiatu gogor, ikasi eskolan, politeknikoan, unibertsitatean, doktoretza egin, masterra, ikasi eta buelta, segi ikasten, eta azalduko zaizu aukeraren bat”.

“Izan ausarta, ez mugatu zure burua, eraiki ezazu nahi duzun hori, eman bidea sormenari, ekintzaile izan. Ez dago gure esku, zure esku dago”.

Behekoei maitekiro begiratu eta adorea ematea lehen urratsa baino ez da. Berehala dator hurrengo: “Langabe zaudela? Nahikoa saiatu ez zaren seinale. Etxea kendu dizutela? Etxe garestiegia erosi zenuen seinale. Langabezia saria amaitu zaizula? Botikak ordaindu behar dituzula? Etxean gasa itxita daukazula? Zerbait gaizki egin duzun seinale”.

Eta jakina, behin jendea epaitzen hasita, eta jabetuta behekoak nolako ganoragabeak garen, ekidin ezina da amorruak hartuta sutan purrustadaka ez hastea. “Eskatzen, eskatzen, behetik gora eskatzen beti; ilargia eskatzen, eguzkia eskatzen. Zer uste duzue? Inozo batzuk zarete, inuzente hutsak. Demokrazia, justizia, askatasuna, maitasuna eskatzen. Ameslariak, umeak. Ez dizuegu ezer emango”. Behin haserreak jota, hitzek iragazkitik pasa gabe egiten dute ihes, ezin dugu besterik egin, ezin dizuegu eman-etik, ez dizuegu emango-ra. “Baina segi, segi zuek eska, eska, eska, Jamaika eska. Eskatzen duzuen bitartean, gu hemen eta zuek han”.

Gauzak garbi, beraz. Zure esku dago kotxe urdina edo gorria erostea, smartphone-a edo iPad-a. Zure esku dago Athletic, Reala edo Osasuna animatzea, Avyron edo BO, Madrid edo Barça. Zure esku Telecinco, Divinity, Cuatro, Siete edo La Sexta ikustea. Zuen esku ez dago, ordea, demokrazia, justizia, askatasun eta maitasun gehiago eskuratzeko elkar antolatu eta borrokatzea. Mugak garbi, horretarako dauzkagu segurtasun indarrak eta legea.

 

Giza kate motzean

Erraza da jaistea, grabitateak ez du barkatzen; igotzea ordea, ez da hain erraza. Goitik behera gurasokeriaz, zorroztasunez eta amorruz hitz egiten digunak, bi modutara heldu ahal izan du gora, eta bai batak zein besteak kateatzen dizkio eskuak, baina modu desberdinetan.

Bada igotzeko modu formal bat, eta bada igotzeko modu erreal bat. Lehenak eskuak kateatzen ditu modu desatseginean, bigarrenak marrubi finezko lurrin artean. Lehena umekeria bat da, bigarrena gizon serioen, arrazionalen, pragmatikoen kontua: “Baduzu zure kabuz bidaia ordaintzeko adina? Nik emango dizut”. Eta hortxe hasten da bidaia fin-fina, kotoiz inguratua. Geroz eta urrunago behekoak, geroz eta txikiagoak. “Zergatik gauzak aldatu, hemen hain ongi egonda?” Ordaintzen dutenen esanetara, gustura.

Baina formak gorde behar dira, eta gustuko izan ez arren, noizean behin hitza eman behar zaio jende urrun hari. Eta hauxe da goikoei eskuak kateatzeko gure esku dagoen modua. Boza eman bai, baina boza eman ondoren kate-begi bihurtu. “Guk honetarako eman genizun boza, ez ahaztu”. Bozka dezakezu A, bozka dezakezu B, baina behean bizi zara, inozoa zara, inuzentea, ume bat. Zuk eta ingurukoek nahiak eta beharrak dituzue, inguruan beldurra eta kezka zabaltzen sumatzen duzue, okerrera zoazte goikoek hartzen dituzten erabakiekin, panorama kaxkarra da, baina segitzen duzue pentsatzen beste Euskal Herri bat posible dela, beste Euskal Herri bat beharrezkoa dela.

Goikoek beste lehentasun batzuk dituzte. Guk jarrai dezakegu eskatzen eta eskatzen, baina ez dugu ezer lortuko baldin eta ez ditugun behartzen. Gure esku dago, bai, gora igo ditugunen eskuak lotuko dituen giza kate sendoa eraikitzen joatea kate-begiz kate-begi, banan-banan. Eskuak lotu ordaintzen dutenen interesen alde lan egin ordez, herri hau osatzen dugunon beharrei erantzun diezaien.

Demokrazia, justizia, askatasun eta maitasun gehiago nahi dugu. Eskatu eguzkia, eskatu ilargia, eta izan Gulliver lotuko duen liliputiarren giza katea. Eman nahi ez duena derrigorrezkoa da behartzea. Zenbat egia ume, ipuin eta marrazki bizidunetan!

– See more at: http://norabidea.info/2014/04/28/alferrik-da-eskatu-eta-eskatu-ibiltzea-behartzen-ez-ditugun-bitartean/#sthash.5pnHkB0P.dpuf

Zein dago abiadura handiko trenaren zain?

TrenetikTiraka

Misterio batek erakarri nau tren geltokira. Afrikatik ekarri omen dute marmola, Hego Amerikatik urre-zilarrak, , Japonetik teknologia, Txinatik altzairu-beirak. Dotore gelditu omen da eraikina; nire jakin mina, ordea, beste horrek sortzen du: nor dago trenaren zain?

Arazo gabe sartu naiz. Ilararik ez, bultzadarik ez, zaratarik ez. Nire burua islatua ikusten dut lurrean, makinen elektrizitatea entzuten da, usaina metalikoa da. Nire pentsamenduen oihartzuna entzuten da salan. Nasan ere inor ez. Hori bai, dena oso ederra dago.

Geltokira nentorrela jendez gainezka ikusi ditut Lanbideko bulegoak. Lepo, gizarte laguntzen leihatilak. Gizon-emakumeak eskean. Mugimendu handia zebilen ere autobus geltokian. Honek, haatik, mendebaldeko tenplu sakratu bat dirudi: isila, hutsa.

Itxaron! Zarata bat. Norbait lurra joka, tap-tap-tap.

Bai! Han dago. Urduri, berantetsita, muturtuta bisaia. Urkullu da, talde trajeduna inguruan. Bizkartzainak bidali omen ditu trena ekar dezaten, bultzaka bada ere. Zenbat esfortzu, nolako ahalegina. Zer dela eta halako tema, trenaren zain inor ez bada?

Badatoz. Badatoz bizkartzainak trena bultzaka, kostata, motel. Hori al da abiadura handiko trena?

Ez! Han atzetik dator! Ziuuuuuumm………..

Joan da trena. Joan da dena. Taldeak hor darrai. Urkulluren bisaia ez da aldatu, ilea bai. Kirruak tenkatu zaizkio trena pasa den norantzan.

Jendeak jarraitzen du kalean, autobus geltokietan, eskean, lanean…

ELA eta Confebask gardentasunaz

Dibertigarria da twitter, aukera ematen baitizu pertsona desberdinek gutaz diotena ezagutzeko. Hala, troikanoak Bilbora etorri ziren eguneko goizeko manifa ondoren, ertzaina batzuen argazkia gehituta, txio hau bota zuen batek: “Estos son los únicos encapuchados de ELA que ha visto”. Arrakasta handiko txioa gainera. “ELA el corta-fuegos del PNV” ere irakurri ahal izan dugu. Eta Bilduk alkatetza duen udaletxeren batean protestaren bat eginez gero “zergatik ez dute egiten hori PNV alkatetzan denean?”.

Irakurri ahal izan dugu ere: “Desde que ELA se ha vuelto el palmero de la Izquierda Abertzale”, edo “el brazo sindical de EHBildu”; gehitu horri gutaz ari direla “ es lo que tiene estar totalmente supeditado a lo que manden Permach y Barrena”.

Umorez zabiltzanean barre egiten duzu, erreta zaudenetan amorratu. Batzuetan erantzuteko gogoa sartzen zaizu, bestetan kasurik ez egitea erabakitzen duzu. Baina zenbaitetan buruari galdetzen diozu “ongi al gabiltza?”, “igual hau ez genuen hala egin behar, edo besta hau hala egin behar genuen…”. Baina paranoia horretan sartuta zabiltzala Confebask-eko presidentearen bloga irakurri eta duda guztiak uxatzen zaizkizu: “Paranoia batean bizi da ELA”.

Lujua jaunak bere denbora preziatuaren zatitxo bat gutaz pentsatzeko hartu izanak eta bere esku aratza zikinkeriak idazten jarri izanak argi adierazten du ongi gabiltzala. Ez du CCOO eta UGTtaz idazten. Ez du LABetaz idazten. ELAk ateratzen omen du bere onetik. Ongi gabiltza.

Dezente kontu aipatzen ditu, besteak beste Confebask sektoreko hitzarmenen babesletzat aurkezten du, hain justu hitzarmen sektorialak langileontzat gutxieneko bermea izateri uztea eragin duen lan erreformaren bultzatzaileak dio hori.

Baina nik, egiten duen galdera batean zentratu nahi dut: “¿Puede haber algo más irresponsable que negarse a hablar con nadie, huir de cualquier órgano de encuentro?” Lujua jauna,badakizu hori gezurra dela, badakizu zuekin ere bildu izan garela eta, are gehiago, zu izan zinela EITBn Adolfo Muñoz “Txiki”rekin eztabaidatzeari uko egin zeniona. Bai, ETBn eztabaida bat proposatu zizuten ELAko Idazkari Nagusiarekin, jendearen aurrean zuen eta gure arteko iritziak arrazoiz kontrastatzeko, eta zuk uko egin zenion. Zeren beldur?

Amaitzeko. Guk behin eta berriz ematen dugu gure ordezkaritzaren eta gure diru iturrien berri. Gure ordezkaritza hauteskundeetan eskuratzen dugu, eta gure diru sarreren %93a afiliazio kuotetatik dator (kanpo auditoria batek egiaztatua). Horrek esan nahi du diru laguntzak ere jasotzen ditugula, ez dugu inoiz kontrakorik esan. Hori bai, guri, eta jende askori suposatzen dut, gustatuko litzaiguke jakitea Confebaskek zer ordezkaritza duen eta zenbat afiliatu dituen. Nola finantzatzen zarete? Nola neurtzen da zuen ordezkaritza? Ongi dago gutaz hitz egitea, baina zuetaz gehiago jakin nahi dugu. Ez ihes egin, gardentasunez komunika iezazkiguzue datuok mesedez.

Atzerri egunetik abegi egunera

Sormen agorra
ez da zigorra.
Aurrez idatzi altxorra,
horra bide zidorra

Landeia, 2011ko maiatza

Adela galdezka etorri zait gaur. Ekuatoriarra da, eta nahiz eta euskara ikasten ibili, badaude ulertzen ez dituen hitz asko, batez ere iparraldeko jendeari entzuten dizkionak. Eta halakoxe hitz batetaz galdezka hasi zait. “Frantsesez ari ziren batzuk entzun ditut abegi eguna gora eta abegi eguna behera. Zer da abegi?” Ziur ez nengoenez hiztegian begiratu behar izan dut. Abegi: harrera, acogida. “Non eta noiz ospatuko da egun hori? bertara joan nahiko nuke”. Hori ere ez nekien, eta hiztegian begiratu badut ere ezin izan diot erantzun.

Adelak gogor egin izan du lan, baldintza kaxkarretan ia beti, askotan zapaldu dute, baina duintasuna galtzeko zorian zenean zutitu eta aurre egin zion zapaltzaileari bere lankideekin batera. Mugitzen zebilen talde bat topatu zuen lanean, enpresaren gehiegikerien aurrean kito esan eta aurpegia emateko prest zegoena. Enpresan lanean hasi zenetik etorri zitzaion talde horretako ordezkaria babesa ematera. Bakarrik ez zegoela esan zion, langile talde majo bat zutela, eta nahi zuenean berekin kontaktuan jartzeko, edozein kezka, arazo edo beldur elkarrekin partekatzeko.

Hasieran ez zion kasu handirik egin, nahiz eta eskertu emandako harrera eta bere telefono zenbakia utzi izana. Berak lana egingo zuen bere herrira dirua bidali ahal izateko. Baina ordezkari hura noizean behin gerturatzen zitzaion, eta galdetzen zion zer moduz zihoan. Honela apurka-apurka konfiantza hartu zuen, eta bere kezka eta beharrak kontatzen hasi zitzaizkion.

Halako batean ordezkariak esan zion enpresak egiten zizkien irainei aurre egin behar ziotela, eta horretarako lankide guztiak batera aritu behar zirela. Adela horrela sartu zen talde hartan, eta langile ororen duintasuna babesteko mugimendu baten partaide bihurtu zen. Bera ez zen euskal abertzalea, baina justizia, elkartasuna, demokrazia eta askatasunaren aldeko bidea, konfiantza eta babesa eman zion ordezkariaren sindikatuarekin egin nahi zuen. Bertako partaide sentitzen zen. Bertako partaidea zen. Eta horrela ezagutu genuen elkar.

Euskal abertzale ez den jende asko dago gure sindikatuan. Gizartearen gehiengoaren nahi eta beharren araberako politiken aldarrikapenean bat egiten du, elite politiko eta ekonomikoen kontra. Kontuan izan pentsioen erreforma Espainiako legebiltzarreko %90ek babestuta onartu zela, nahiz eta gizartearen %72a kontra egon. Hori azaltzeko nahikoa da esatea Espainiako alderdiek bankuekin 144 milioi euroko zorra dutela. Elite politikoa aberats gutxi batzuen alde ari da gobernatzen, eta gizartetik geroz eta urrunago dago. Beste mundu bat posible dela sinisteak, eta beraren alde borrokatzeak batzen gaitu. Globalean pentsatu, lokalean ekin.

Baina zer da aberria? Sinismena? Sentimendua? Hizkuntza? Lurraldea? Horrela ikusita abertzale eta ez abertzaleen arteko banaketak urteak dira berdin jarraitzen duela. Batzuentzat aberria atzerria da, eta besteentzat atzerria aberri. Eta gainera, egun, aberri eguna baino azeri egunak ospatzen ditugu, abertzaleen artean zeinek nola hegemonia lortu.

Baina, zer da zuek aipatzen duzuen aberria?” galdetu izan dit Adelak. Aberria herritar oro bertako partaidetzat onartzen duen komunitatea da. Gaurko eta etorkizuneko herritar ororen eskubide eta betebeharrak segurtatzen dituen komunitatea. Produkzio, kultura eta kontsumo medioak herritarren esku eta herritarren beharrak asetzeko dituen komunitatea. Aberria da elkarrekin egiten dugun borrokaren bidez aldarrikatzen dugun gizarte justuago hori. “Aizu, ba, niri aberri hori gustatzen zait.”

Euskal Herriaren nortasuna plurala da, eta aberriaren oinarria arlo desberdinetan jar daiteke, izan euskara, lurraldea, sukaldaritza… Baina guretzat funtsezkoena gizarte justu, demokratiko eta burujabea da. Eta hori da gure abertzale izateko era; gizarte horren aldeko eguneroko borroka enpresa eta kalean, beste mugimendu sozialekin batera. Eta burujabetzaren bidean ez dugu aurrera egingo baldin eta euskal abertzale ez diren asko ez baditugu erakartzen.

Aurrera egin nahi badugu atzerri eguna abegi eguna bihurtzea baina ez dugu.