Tag Archives: PNV

Barkamen eske, #155ariEZ manifestazioaren arrakastagatik

155ariEZmanifa

Zapore mingotsa utzi dit azaroak 4ko Bilboko manifestazioaren biharamunak. 155. artikulua salatzeko manifestazio arrakastatsua egin, eta zertaz hitz egin zen astelehenean? Euskal Herria ez da Katalunia.

Hemen ez ditugu hango hedabide publikoak. Ez galtzeko modukoa da astehenean Radio Euskadiko Ganbara saioko kazetariak Gure Esku Dagoko Zelai Nikolasi egin zion galdeketa (2h20min-tik aurrera hasten da). Ez da zaila Zelai itsutzen duen foko zuri bat imajinatzea bere aurpegi aurrean. Ikaragarria.

Han milioka pertsona mobilizatu dituzte hainbat urteetan zehar kristaltxo bat ere apurtu gabe. Hemen larunbateko manifa ostean pintaketak agertu dira hainbat batzokietan. Urrun daukagu, oraindik, Kataluniako kultura ez biolentoa.

Prozesuaren motorra diren hango mugimendu sozialak ez dira hemengoak. Larunbateko manifestaziora EAJ ez dator, eta Gure Esku Dagok egiten du autokritika. Hedabideak ikusita, badirudi Gure Eskuren errua dela EAJk manifan ez parte hartu izana. Aizue, EAJ erabakitzeko eskubidea duen alderdi autonomo bat da, eta egokiena iruditzen zaiena egiten dute. Hori ez dago gure esku, ez dago Gure Eskuren esku.

155. artikuluaren aurrean GEDek uste du Euskal Herrian mobilizatu egin behar garela. EAJk uste du ezetz. Zer egingo luke Kataluniako mugimendu sozialak? Manifestazioaren arrakasta hauspotu eta alderdi abertzale batek ez parte hartu izana tristuraz azpimarratu, akaso deitoratu, are kritikatu, agian.

Hemen, ordea, autokritika da egiten dena, “ez dugulako asmatu EAJ erakartzen”. Autoflajelazioa; beste harri bat gehiago motxilara. Ia ia, mobilizazioaren arrakastagatik barkamen eske gabiltza… Baina, zer gertatu da, benetan?

Nik, hemen, nire ikuspegia emango dut. Ea jende gehiagok parte hartuta, pasa dena ahalik eta modu zintzoenean deskribatzea lortzen dugun:

Urriaren 24ko astea da. 155. artikulua etortzear, eraso larria demokraziari, gure aurka ere erabil daitekeena. Erantzun ahalik eta zabalena prestatzeko beharra, bilera (EAJ ez dator eta dio manifestazioan ez duela parte hartuko) eta prentsaurrekoa urriaren 26rako aurreikusten da, Puigdemontek DUIa aldarrikatuko duen eguna (printzipioz). El Correo-ko albiste honekin esnatzen gara 26 hartan.

OlatzBarriuso

Eta ondoren dator EAJ manifara ez atortzeko arrazoia azaltzen duen albistea: Puigdemontek DUIa aldarrikatu ordez hauteskundeak deitzeko lanean dabiltza jo eta su Urkullu eta Ortuzar. Osteguneko prentsaurrekoa bertan behera utzi eta astelehenera pasatzen da, ostiral hartan bertan DUIa eta 155.a baitatoz.

Gauzak horrela, normala denez, manifestazioaren deitzaileek adierazpen bat adosten dute, manifestaziora joango direnek partekatzen dutena idatzita; ez, etorriko ez direnei gustatuko ez zaien zerbait jartzeko beldurrez idatzita.

Beti esan izan da zentsura eraginkorra dela, baina askoz gehiago mugatzen gaitu autozentsurak, aurrera egitea galarazteraino.

Saiatu ginen ahalik eta manifestazio zabalena egiten, ezin dugu inor behartu parte hartzera, ordea. Ginenon artean gauzak ahalik eta egokien egiten saiatu ginen, eta emaitza oso ona lortu genuen, aurreko bi manifestazioetan baina jende gehiago bildu baikinen Bilbon. Zorionak manifestazioko deitzaileei, bene-benetan!

Coco explica las diferencias entre partido político y sindicato

cocoEs una pena que Barrio Sésamo haya desaparecido, ya que hoy nos vendría de fábula una de las aclaradoras explicaciones de Coco para conocer la diferencia entre lejos y cerca, arriba y abajo, partido y sindicato… Hace unos años era sobre todo la gente de Bildu la que tenía dificultades para diferenciar lo que es un sindicato y un partido. Hoy las quejas vienen más desde el PNV: ¡que ELA se presente a las elecciones! (al parlamento o a la diputación, entiendo yo). Euskaraz dakienak hobe du Zuzeu-ra joatea, bertan luze eta zabal jorratu baita gaia, eztabaida luze batean.

Como no he encontrado el vídeo en el que Coco explica esta diferencia, intento recordarlo y transcribirlo:

  • El partido político es una organización que aglutina a gente con un objetivo compartido.
  • El partido político busca el poder presentándose a elecciones, para desde el poder poner en práctica su programa (su modelo de sociedad).
  • El sindicato es una organización de trabajadores y trabajadoras (parte vulnerable de la relación salarial) que conscientes de sus intereses comunes frente a los intereses del capital (el poder)  se organizan colectivamente para defenderse del poder.
  • El sindicato se presenta a elecciones sindicales para conseguir delegados y delegadas. Ganando elecciones sindicales no se consigue el poder. Es tarea de estos y estas delegadas conseguir poder colectivo para constituirse en contrapoder del capital.
  • La legitimidad el partido la consigue con la representación obtenida en las elecciones.
  • La legitimidad el sindicato la consigue con la representación obtenida en las elecciones sindicales y con su afiliación.
  • La legitimidad obtenida por el partido la usa para intentar conseguir leyes y para crear opinión. Si el partido está en la oposición intenta desgastar al gobierno, y si está en el gobierno intenta vender lo mejor posible lo que hace.
  • La legitimidad obtenida por el sindicato la usa para intentar conseguir leyes (Negociación Colectiva) y para crear opinión e influir en las decisiones de los gobiernos. Y parece que es aquí donde puede comenzar la confusión:
  • El sindicato es una organización de clase, que como un partido, también tiene un modelo se sociedad, dado que las condiciones de trabajo y de vida de los y las trabajadoras no sólo se juegan en las empresas, si no que también se juegan en la calle. El sindicato hace una lectura de la realidad, de toda la realidad, desde la perspectiva de la clase trabajadora, y lucha por más democracia, más justicia, más igualdad, más soberanía, más sostenibilidad…
  • Repito que los partidos buscan implementar su modelo de sociedad llegando al poder, desde el gobierno.
  • El sindicato intenta organizar y movilizar un contrapoder que haga presión suficiente al gobierno (mayor presión que la que hace el capital y sus lobbys) para que las decisiones que tome, esté quien esté, sea el partido que sea, sean lo más favorable posible a la clase trabajadora.

Conclusión: los partidos y los sindicatos son dos organizaciones diferentes, ambos necesarios, que funcionan de forma diferente. Los partidos tienen legitimidad para hablar de lo que crean conveniente (incluso de empleo, negociación colectiva, salarios…), y no por eso tiene que presentarse a elecciones sindicales (por que su legitimad la obtienen en las elecciones al parlamento, o a la diputación, o al ayuntamiento…). Y los sindicatos tienen legitimidad para hablar de lo que crean conveniente (incluso de fiscalidad, grandes infraestructuras, prestaciones sociales, servicios públicos…), y no por hacerlo tienen que presentarse a elecciones; y no por hacerlo están apoyando a un partido u otro. El reto es mucho más exigente que favorecer a un partido u otro. El reto es, como he dicho, construir un contrapoder colectivo (en alianza con otros movimientos sociales y con la economía social y solidaria) que consiga un mundo mejor, en el que la sostenibilidad de la vida se ponga en el centro. Eso sólo con que llegue un partido al gobierno no se consigue.

Zer da ezkerrekoa izatea?

Herenegun koadrilako afaria izan genuen. Badakizue, ardoak eta Gin Tonicek lagunduta, parada ona izaten dela mundua konpontzeko.

Oraingo honetan hau izan zen gutako batek bota zuen galdera, nekatuta ordurako: baina, zer da ezkerrekoa izatea?

Bera ez zela ez ezker ez eskubikoa, eztabaida hori gainditua zegoela jada, XIX. mendeko kontuak. Besteak batek, ezetz. Hori zioenak, ideologia hegemonikoa besarkatzen duela, eta, egun, hegemonikoa, ideologia neoliberala dela, eskubikoa.

“Ba, esan, zer da ezkerrekoa izatea? Zu ezkerrekoa zara? Etxe bat duzu erosia, mailegu bat bankuarekin, kotxea… eta ezkerrekoa zarela diozu?”

“Guztiok dauzkagu kontraesanak, nik nioen ideologikoki ezkerrekoa naizela”. Beste erraztasun bat ideologia hegemonikoa besarkatzen duenarentzat: hegemonia horri aurre egin nahi diona defentsiban jartzeko aukera amaigabeak. Barkamena eskatu eta burumakur erantzun beharrean jartzea ezkerrekoa dela esaten duena.

“Adibide bat jarriko dizut, hartzen diren erabaki politikoak ideologikoak direla ikus dezazun, nahiz eta tekniko itxura eman nahi dioten: Zapatero eta Rajoyk konstituzioan jarri zuten lehentasuna zorrak ordaintzea dela, herritarren beharrei erantzutearen aurretik. Hori ideologia hutsa da!”

“Hori ez da ideologia. Hori behar hutsa da. Zapaterok dirua behar zuen, eta hori konstituzioan jarri ezean diru gabe geldituko zen.”

Hori ba, langabetuei laguntzeko modu egokiena bankuei laguntzea da eskubikoarentzat; ezkerrekoarentzat, ordea, langabeei laguntzea da langabeak laguntzeko modu egokiena.

Langileen beharrak astetzeko enpresen (enpresarien) beharrak lehenestu behar direla dio eskubiak; langileen beharrak asetzeko langileen beharrak lehenestu behar direla dio ezkerrak.

Eztabaida ez zen PNV eta Bilduko baten artekoa. Eztabaida Bilduko biren artekoa zen. ETAk armak utzi izanak ekarri duen beste gauza on bat: eguneroko politikaz hitz egin, eztabaidatu eta hausnartzeko aukera. Aurrera goaz!

Eztabaida piztu nahi dut

Idatzi honekin eztabaida bat piztu nahi nuke, eztabaida zintzo bat, iritzi eta ikuspuntu desberdinen bidez prozesu demokratikoaren bidea nola eta zeintzuk ibiliko dugun marrazten joateko asmoz, kezkatuta bainago. Inozoa naiz, badakit, pertsona arrunt bat izanda idatzi hau seguruenik hemen geldituko baita. Baina, aldi berean, nodo bat naizen aldetik, nire aletxoa eman nahi dut behintzat, sareko beste nodoren batek sokari tiraka jarraituko dion itxaropenaz.

Idazterakoan metaforak erabiltzeko esan ohi dute adituek. Irudiak direla pertsonei buruan errazen txertatzen zaizkien gauzak. Hona ba nire metafora:

–         Badugu alderdi politikoen koalizio indartsu bat, neoliberalismoaren arrak usteldu gabea. Europan hau kasu bakana da.

–         Badugu gehiengo sindikal borrokalari bat, boteredunen finantzaziotik aske, neoliberalismoaren kontra gogor egiten duena. Europan hau, ere, salbuespena da.

–         Badugu herri mugimendu indartsu bat, urteak daramatzana arlo desberdinetan lanean alternatiba txikiak sortzen eta inposizio desberdinen kontra borrokan

Hau ez da metafora bat, esango didazue, baina ni zientzia gizona naiz. Sentitzen dut. Hemen doakizue bigarren irudia:

–         Trantsizio batean gaude. Trantsizio honen irteera demokrazia sakonagoa izango da edo totalitarismo handiagoa.

Badut zuentzat hirugarren irudi bat ere, pertsona eta erakunde moten inguruan:

–         Badira pertsona eta erakundeak esaten dutena ez dagoela beste biderik, Europak inposatzen dituen politikak nahitaez ezarri behar direla.

–         Bagaude beste bide bat abian jar dezakegula diogunak. Beste politika batzuk egin daitezkeela, alternatiba badagoela, ezinbestekoa dugun mundu berri hori eraiki dezakegula indar nahikoa bilduz gero.

Bizi dugun krisi, trantsizio, aukera hau prozesu demokratiko batean bihur dezakegu bigarren motako pertsona eta erakundeek. Bidea abiatu behar dugunak bigarren motako pertsona eta erakunde hauek gara. Gu soilik has gaitezke bide hori ibiltzen. Bestela totalitarismorantz goaz. Lehen motako pertsona horiek zer? Horiek, bidean aurrera egiten dugun heinean, joango dira gerturatzen.

Baina gerturatu nora? Zertara? Zer da beste mundu horretan sinisten dugunok bilatzen duguna?

–         Zer aberastasun sortu behar den demokratikoki erabakitzea, kontuan izanda planetaren mugak eta planetan bizi den pertsona oro. Ekonomia demokratizatzea, enplegu publikoa garatzea.

–         Aberastasuna, zaintza lana eta enplegua era bidezko batean banatzea.

–         Zerga politiketan errotiko aldaketa, fiskaltasun progresiboa lortzeko.

–         Gizarte gastua handitzea pertsonen beharrizanei modu egokian erantzun ahal izateko.

–         Demokrazia parte hartzaileagoa, sakonagoa, agintariekiko herritarren kontu hartze handiagoa.

–         Etxe kaleratzeen amaiera.

–          2007ra itzulera ez. Bidezkoagoa den gizarte eredua, gizarte eraldaketa.

Hau esanda laugarren irudia dakarkizuet:

–         Garrantzi handikoa izanda ere, lortu nahi duguna ezinezkoa da instituzioetatik soilik eginda.

–         Ezinbestekoa da herri pedagogia eta mobilizazio ikaragarria. Eragile sozial eta sindikalek bultzatu behar dituzte instituzioak.

Hau guztia esanda, eskatzen dugun hori aurrera eramateko estrategia eta aliantzak definitu beharko dira. Esan bezala prozesu demokratiko bihurtu nahi dugu trantsizio hau. Prozesu demokratikoa bultzatzeko urratsak zehaztu behar dira, egutegiak, bide orria.

–         Nork diseinatuko du estrategia hau? Nork definituko ditu eman beharreko urratsak, epeak? Nork epe laburrean lortu nahi diren emaitza zehatzak? Nork definituko momentu bakoitzean borrokarako eduki zehatzak? Nola egingo da?

–         Alderdi politiko batek egin behar al du? Alderdi politiko desberdinek? Herri mugimenduek alderdi horrek edo horiek definitutakoari jarraitu beharko lieke?

–         Eragile sozial eta sindikalek egin behar al dute? Herri mugimenduek bere kabuz definitu beharko lukete bidea alderdiekiko inolako harremanik gabe?

–         Aldaketa nahi duten alderdi politiko, sindikatu eta gizarte eragileen artean sortutako plataforma batek egin beharko luke?

Nire ustez hau da momentu honetan argitu behar dugun gakoa. Oraingoz, bide honetan egin den urrats transbertsal eta itxaropentsuena mugimendu sozial eta sindikalen gunea izan da, niretzat. Hasiera baino ez da baina iruditzen zait horrek, denborarekin, eman dezakeela, mugak dituen arren. Nolabait argitu beharko litzateke gune horrek aldaketa nahi duten alderdi politikoekin izan beharreko harremana, komeniko litzatekeelako instituzioetatik egiten den lana eta herri mugimendu honek bultzatzen duena norabide berean joatea, kontuan izanda instituzioetako lanak eta kaleko mobilizazioek, banatuta eta norabide gabe joanda, ez dutela aldaketa eragiteko indar nahikorik izango.

Eta independentzia? Nire ustez independentzia lortzeko bi baldintza eman behar dira: arerioak oso gaizki egitea eta guk oso ongi egitea. Gure esku dagoena da guk egin beharrekoa ongi egitea, hau da, aldaketa demokratikoa eragiteko estrategia, urratsak, epea eta aliantzak horren aldeko erakunde desberdinen artean adostu eta bidean jartzea, elkarren arteko errespetu zainduz. Hala, sakontze demokratiko horren aldeko borrokan elkarrekin aritzeak, emaitza zehatzak lortzen joateak, zailtasun eta sariak partekatzeak, ekarri dezake geroz eta jende gehiago sentitzera independentzia demokrazia eta gizarte justizia gehiago dela.

Irabazten ari denaren harropuzkeria: “ongi egina”

Ez dakit irakurri duzun Garak gaur ekarri duen berria. Hemen daukazu nahi izanez gero: http://gara.naiz.info/paperezkoa/20130208/386868/es/Angulas-bolsillo-publico-para-celebrar-credito-incineradora

Albistea Amstrong txirrindulariaren aitorpenaren antzekoa da: guztiok nolabait bagenekiena baieztatzen du. Horrek ez dio kontuari larritasunik kentzen, jakina. Baina neoliberalismoaren nagusigoak ematen duen harropuzkeriaz eliteek lotsik gabe hitz egiten dute. Katamalorik ez dute behar jada.

Begira bestela Markel Olanok berri honen inguruan twitterren esan duena:

“BEIren finantzaketa klabea izan da Gipuzkoan. BEIko arduradunak ekarri ta bazkaltzera eraman genituela jatetxe on batera? Ongi egina.”

Hau irakurrita pentsatzen duzu: alderantziz izan beharko luke eta! Bankuek ordaindu beharko ligukete guri otordua!

Zertaz bizi dira bankuak? Maileguak emateaz. Kotxe saltzaile batek bezero bat, anguletara gonbidatzea  kotxea erosi duelako, tira, ulergarria izan daiteke; xerra erosteagatik patata kiloa opari. Baina Kotxea erosi duenak saltzailea gonbidatzea… arraro xamarra egiten da, ezta? Baina bada hori ulertzeko modu bat:  erosleak berea ez den diruarekin ordaindu ditu angulak. Besteen diruarekin dena merke!

Horixe da gure kasua: angula guk ordaindu dizkiogu BEI eta konpainiari.

Ezjakina izan ni, ordea, eta BEI hori zer den jakiteko interneten begiratu dut: Banco Europeo de Inversiones. Propiedad de los 27 países de la UE. Trabaja sin animo de lucro (detaile polita). Pide prestado dinero en los mercados de capital (Banku pribatuentzat negozioa), y se presta en condiciones favorables a proyectos acordes con los objetivos políticos de la UE (Europako elitearen intereserako proiektuak).

BEI honek dirua Banku Pribatuei hartzen die maileguan auskalo zer interesetan, eta gero, adibidez, Gipuzkoako Aldundiari mailegatzen dio interes baxuagoetara. Kate honetan nork irabazten du?

Gipuzkoako Aldundiak txintxo-txintxo ordainduko dio BEIri, zorra eta interesa. Hau da, guk, langileok, gure poltsikotik ordainduko dugu (zergak guk bakarrik ordaintzen baititugu). Baina BEI ez da aberastuko horrekin.

BEIk suposatzen dut txintxo-txintxo ordainduko diela Banku Pribatuei zorra gehi interesak. Kasu honetan Banku Pribatuak bai aberasten dira. Baina,  zor eta interes horiek ordaintzeko nondik ateratzen du dirua BEIk? Hanka sartzeko arrisku handiegirik gabe esango nuke diru hori Europako langileok ordaintzen dugula.

Kate honetan behin eta birritan gure poltsikoko diruarekin ordaintzen dugu. Eta nora doa gure diru hori? Banku Pribatuen mozkinetara, eta Goikoei interesatzen zaizkien azpiegituretara. Gauza ezin hobeto antolatua dago.

Baina hori ez da guztia. Jokaldi bikaina borobiltzeko otordu fin eta dotore bat, hau ere, gure kontura! Ez al dira gure muturretan barrez ari? Txanpain kopekin topa egitean ez al ziren gutaz trufatzen ibiliko? Nik hala irudikatzen ditut.

Ongi egina, ezin hobe goiko klasearen ikuspegitik. Warren Buffetek esan zuen: “klase borroka badago, eta gu ari gara irabazten”. Bai horixe, Olano jauna, ongi egina.